Son üç gündür ABD ile Çin arasındaki büyük güç mücadelesini yazıyorum.
Bugün biraz da aynaya dönüp şu soruyu sormamız gerekiyor:
Bütün bunlar Türkiye için ne ifade ediyor?
Çünkü bu rekabet artık uzak coğrafyaların hikâyesi değil.
Bugün Washington ile Pekin arasında yaşanan her gerilim; enerji fiyatlarından lojistiğe, ihracattan finansmana erişime kadar birçok alanı doğrudan etkiliyor.
Ve açık konuşmak gerekirse Türkiye açısından hem ciddi riskler hem de tarihi fırsatlar oluşuyor.
Önce risk tarafı…
Dünya ekonomisi artık daha parçalı hale geliyor. Ticaret savaşları arttıkça küresel büyüme baskılanıyor. Finansman maliyetleri yükseliyor. Jeopolitik riskler yatırım kararlarını etkiliyor.
Türkiye gibi üretim ve ihracat odaklı ülkeler bu dalgalanmalardan doğrudan etkileniyor.
Özellikle yüksek faiz ortamı, enerji maliyetleri ve küresel talepteki yavaşlama dikkatle yönetilmesi gereken başlıklar.
Ama madalyonun bir de diğer yüzü var.
ABD ile Çin arasındaki gerilim, küresel üretim merkezlerinin yeniden şekillenmesine neden oluyor.
Şirketler artık bütün üretimi tek bir ülkeye bağımlı bırakmak istemiyor. “China+1” stratejisi tam da bu yüzden konuşuluyor.
İşte burada Türkiye’nin önüne çok önemli bir fırsat çıkıyor.
Coğrafi konum.
Sanayi altyapısı.
Genç nüfus.
Avrupa’ya yakınlık.
Lojistik avantaj.
Eğer doğru strateji kurulursa Türkiye, küresel tedarik zincirlerinde çok daha kritik bir merkez olabilir.
Ama burada çok daha önemli bir detay var:
Yeni dünya düzeninde yalnızca ucuz üretim yapan ülkeler kazanmayacak!
Yüksek teknolojiye yatırım yapan, enerji dönüşümünü yöneten, savunma sanayisini geliştiren ve stratejik bağımsızlığını güçlendiren ülkeler öne çıkacak.
Tam da bu noktada Türkiye’nin son yıllarda attığı bazı adımların neden stratejik olduğu daha net anlaşılıyor.
Özellikle Cumhurbaşkanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan’ın uzun yıllardır savunduğu yerli üretim, savunma sanayii bağımsızlığı ve teknoloji odaklı kalkınma vizyonu; bugün küresel güç dengeleri yeniden şekillenirken çok daha anlamlı hale geliyor.
Çünkü artık görüyoruz ki; kendi savunma teknolojisini geliştiremeyen, kritik üretim alanlarında dışa bağımlı kalan ülkeler yeni dönemde yalnızca ekonomik değil, stratejik kırılganlık da yaşayacak.
Türkiye’nin savunma sanayiinde son yıllarda ortaya koyduğu başarı bu açıdan yalnızca teknik bir başarı değildir.
Bu aynı zamanda bir egemenlik meselesidir.
Bugün İHA, SİHA, milli savaş gemileri, haberleşme sistemleri ve yerli savunma teknolojileri alanında ortaya çıkan kapasite; Türkiye’nin yeni dünya düzeninde yalnızca tüketen değil, üreten ve yön veren ülkeler arasında yer alma iradesini gösteriyor.
Savunma sanayiindeki bu dönüşümün aynı zamanda yüksek teknoloji ekosistemini de beslediğini düşünüyorum.
Çünkü savunma teknolojisi artık yalnızca askeri alanla sınırlı değil. Yapay zekâdan yarı iletkenlere, veri işleme kapasitesinden ileri üretim teknolojilerine kadar birçok stratejik alan birbirine bağlı ilerliyor.
Bence Türkiye’nin asıl hikayesi de burada başlıyor.
Çünkü artık mesele yalnızca büyümek değil.
Doğru alanda büyümek.
Türkiye artık küresel sistemin kararlarını takip eden bir ülke olamaz. Biz artık büyük güçlerin oluşturduğu ekonomik koridorların arasında savrulan bir pazar da olamayız.
Türkiye, yeni dünya düzeninde kendi üretim aklını, teknoloji vizyonunu ve stratejik bağımsızlığını inşa edecektir.
Önümüzdeki yıllar yalnızca ekonomik rekabet yılları olmayacak.
Aynı zamanda devlet aklı, sanayi vizyonu ve medeniyet perspektifinin yeniden test edildiği yıllar olacak.
Ve bence asıl yarış şimdi başlıyor…