Avrupa Birliği’nin (AB) küresel aktörlüğünün hızla eridiğini teslim etmek, kimi Avrupalı fanatik siyasetçilerin iddia ettiği gibi bir zayıflık değil; tam tersine stratejik gerçekçiliğin gereğidir. AB, aynada kendisiyle samimi biçimde yüzleştiğinde, karşı karşıya kaldığı sorun yalnızca dış dünyadaki küresel dönüşümlerle sınırlı olmayıp, kendi içindeki parçalanmışlık, tereddüt ve yön kaybını da kapsamaktadır. Asıl kritik soru şudur: AB bu erimeden nasıl çıkacak? Güvenlikten jeopolitiğe, tedarik zincirlerinden enerjiye uzanan çok katmanlı krizler ile okunduğunda, yeniden güçlenmenin çözümü uzak coğrafyalarda değil, hemen yanı başında durmakta. Bu çözümün adı net: Tam Üye Türkiye.
Çarşamba günkü yazıdan hareket ile; AB’nin stratejik bütünlüğünü kaybettiğini, askeri kapasitesinin sınırlı olduğunu, ekonomik rekabet gücünün aşındığını, entelektüel yöneliminin bulanıklaştığını hatırlatalım. Grönland krizi gibi sembolik örnekler, Birliğin caydırıcılık üretmekte zorlandığını göstermekte. MERCOSUR ve ASEAN açılımları ise tedarik zincirlerini çeşitlendirme arayışı olsa da, AB’nin Çin bağımlılığını kırmaya yetmiyor. İşte tam bu noktada Türkiye’nin vazgeçilmez önemi çok yönlü ve strateji bazlı bir sıçrama olarak beliriyor.
İlk kritik başlık güvenlik. Ukrayna savaşı Avrupa’nın kırılganlığını çıplak biçimde ortaya koydu. AB, kendi başına caydırıcılık üretemiyor; NATO’ya yaslanıyor. Bu mimaride Türkiye’nin rolü vazgeçilmez. Karadeniz dengesi, Doğu Akdeniz güvenliği ve Orta Doğu’ya uzanan hatlar Türkiye’siz düşünülemez. Güçlü ordusu, sahada sınanmış yüksek beceriye sahip savunma sanayii ve operasyonel kapasitesiyle Türkiye, Avrupa’nın askeri mimarisini tahkim edebilecek nadir müttefiklerden biridir. Türkiye dışarıda bırakılarak kurulacak bir ‘Avrupa Güvenlik Kuşağı ve Savunması’, daha baştan eksik kalacaktır.
Yazının devamı için TIKLAYINIZ!